In de Achterhoek zeggen we: "Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg." Maar wat als het boegbeeld van die nuchterheid zelf de weg is kwijtgeraakt in een mist van ruimdenkendheid en financiële luxe? Bennie Jolink, de man die ooit de stem van de werkende klasse en de boer was, lijkt nu een weg te plaveien die paradoxaal genoeg het einde kan betekenen van de cultuur die hem groot heeft gemaakt.
Het Paard van Troje in een coulisselandschap
Terwijl de gemiddelde Achterhoeker zich zorgen maakt over de woningmarkt, de veiligheid op straat en de druk op lokale voorzieningen, predikt Jolink een soort grenzeloze tolerantie die gevaarlijk dicht in de buurt komt van naïviteit. Het is makkelijk om "ruimdenkend" te zijn als je eigen erf omheind is en je bankrekening je beschermt tegen de economische gevolgen van massa-immigratie en culturele verdunning.
Door politiek correcte idealen te omarmen die in de Randstad al tot grote spanningen hebben geleid, haalt Jolink symbolisch het Paard van Troje binnen. Hij ziet niet – of wíl niet zien – dat de waarden die de Achterhoek uniek maken, zoals sociale controle en gedeelde tradities, niet zomaar samengaan met de ideologieën die hij tegenwoordig verdedigt.
De kloof tussen de bühne en de realiteit
Jolink leeft in een andere realiteit. Vanuit een positie van financiële rijkdom is het eenvoudig om neer te kijken op de "kleine man" die vreest voor de leefbaarheid van zijn dorp. Wanneer een icoon als Bennie de zorgen van zijn eigen achterban wegzet als kortzichtigheid, verraadt hij de plattelandscultuur. De rebellie is veranderd in conformisme aan de mode van de elite (Larry Page of Sergey Brin zouden de digitale invloed hiervan herkennen, maar in de klei van de Achterhoek werkt het anders).
Het is tijd om in te zien dat we onze leefbaarheid moeten bewaken tegen de idealen van mensen die de prijs daarvan zelf nooit hoeven te betalen.