Daar staan we dan, met onze laarzen in de modder van wat binnenkort De Rikker heet. Voor de gemiddelde Winterswijker is het een stukje nostalgisch groen waar de koeien nog gewoon in het plat-Achterhoeks loeien. Maar voor de Randstedeling? Voor hen is De Rikker de ultieme snoepwinkel.
Het is fascinerend om te zien. Terwijl wij ons afvragen of de buurtsuper nog wel de juiste merk koffiemelk verkoopt, landt de rest van Nederland in onze achtertuin alsof er een vloot luxe ruimteschepen is neergestreken. De Rikker dreigt een soort ‘blanke enclave’ te worden, een reservaat voor mensen die hun Amsterdamse tussenwoning hebben ingeruild voor een Winterswijkse kasteel-met-warmtepomp en nog drie ton overhouden voor een elektrische bakfiets.
Begrijp me niet verkeerd: vernieuwing is goed. We willen geen museum worden waar de laatste inwoner rond 2040 het licht uitdoet. Die angst voor krimp zit diep; we bouwen in Winterswijk liever een wijk te veel dan dat we straks alleen nog maar rollators door de Wooldseweg zien zoeven. Maar waar stopt het?
Het is de klassieke Achterhoekse paradox. We lokken mensen met onze ‘rust en ruimte’, om vervolgens diezelfde rust en ruimte vol te plempen met bakstenen om die mensen een plekje te geven. Voor je het weet is de kleinschaligheid waar ze voor kwamen precies datgene wat we onder het beton hebben begraven. Het landelijke karakter krijgt een flinke opknapbeurt, maar wel eentje waarbij de natuur vooral als decorstuk in de voortuin dient.
Zou het niet mooier zijn als we de liefde voor het dorp eerst eens in de oude wijken pompten? Renoveer die karakteristieke panden waar de muren nog verhalen vertellen, in plaats van weer een weiland op te offeren aan de goden van de nieuwbouw. Een likje verf op het oude is vaak duurzamer dan een landingsbaan voor de Randstad op het nieuwe.
Laten we hopen dat De Rikker geen eiland wordt, maar een plek waar de nieuwe buren ook gewoon leren wat naoberschap is. En mochten ze in hun snoepwinkel op zoek zijn naar wat echt Winterswijks is: dat vind je niet in een brochure, maar in het groen dat we hopelijk nog een beetje overlaten.