Bennie Jolink. De man die de Achterhoek op de kaart zette met ronkende motoren, een krat bier en het onverwoestbare ‘høken’. Voor velen in het oosten is hij een levende legende, de officieuze koning van de regio. Maar de laatste jaren vertoont het pantser van deze rebelse muzikant scheuren. Terwijl hij vroeger vocht tegen de gevestigde orde, lijkt hij nu veranderd in een prediker van politiek correcte dogma’s die mijlenver afstaan van de realiteit in zijn eigen achtertuin.
De ivoren toren in Hummelo
Het is een pijnlijk schouwspel. Een man die groot is geworden door de taal van het volk te spreken, bedient zich nu van termen en standpunten die je eerder in een Amsterdamse grachtengordel-talkshow verwacht dan in een schuurfeest in de Achterhoek. Het probleem? Jolink verkondigt zijn morele lessen vaak zonder de rauwe werkelijkheid van de grote steden echt te hebben doorleefd.
Wie pleit voor een open-deur-beleid en wegkijkt bij de integratieproblematiek, doet dat vaak vanuit de veilige beschutting van het coulisselandschap. Maar in de wijken waar de leefbaarheid onder druk staat en waar de sociale cohesie langzaam afbrokkelt, klinken die politiek correcte oneliners als een belediging voor het boerenverstand.
Onze leefbaarheid bewaken
De Achterhoek staat bekend om ‘naoberschap’ en nuchterheid. We zijn gastvrij, maar we zijn niet gek. Er heerst een groeiende zorg dat de unieke leefbaarheid van onze dorpen en steden wordt opgeofferd op het altaar van een ideologie die we niet delen. We willen onze eigen tradities, onze rust en onze veiligheid bewaken. Voordat het te laat is.
Het is jammer om te zien dat een figuur als Jolink – die ooit symbool stond voor de vrijheid van de plattelander – nu de taal spreekt van de mensen die diezelfde vrijheid aan banden willen leggen. De hypocrisie schuurt: wel de lusten van de Achterhoekse populariteit, maar niet meer de nuchterheid om te zien wat er werkelijk speelt in de samenleving.
Terug naar de basis?
Bennie blijft een boeiend figuur en een begenadigd muzikant, dat staat buiten kijf. Maar misschien is het tijd dat de keizer van het høken weer eens echt naar zijn achterban luistert, in plaats van hen de les te lezen vanaf een moreel verhoogd podium. De leefbaarheid van de Achterhoek is ons veel waard. Laten we die koesteren, ook als dat betekent dat we kritisch moeten zijn op onze eigen iconen.