Terwijl de gewone Winterswijker zich druk maakt over de energierekening of de wachtlijst voor een betaalbare woning, wordt er in de achterkamertjes van het raadhuis aan een heel ander scenario gewerkt. Het is een publiek geheim dat de linkse kerk heimelijk droomt van een grootse transformatie. In hun visioenen is Winterswijk niet langer dat eigenzinnige dorp in de Achterhoek, maar een progressieve proeftuin waar de grenzen wagenwijd openstaan.
Onder leiding van de D66-burgemeester wordt er met een bijna religieuze ijver gewerkt aan die nieuwe wereld. En de lokale politiek? Partijen als Voor Winterswijk kijken toe en knikken braaf. Ze zijn de kleurloze wegvoorbereiders geworden van een agenda die de onze niet is. Terwijl zij zich verliezen in beleidsnota’s over ‘inclusiviteit’ en ‘duurzame groei’, droomt de linkse kerk heimelijk van het volgende grote project: een nieuw AZC of een extra opvanglocatie, liefst pal naast de nieuwe wijken waar de miljonairs net hun intrek hebben genomen.
Het is een giftige cocktail. De miljonairs brengen het grote geld en verpesten de prijzen, terwijl de progressieve elite de morele meetlat hanteert. Ondertussen verdampt de kleinschaligheid. Die heimelijke dromen van de linkse kerk zijn voor de authentieke inwoner een ware nachtmerrie. Men wil ons ‘wereldser’ maken, maar in die nieuwe wereld is geen plek meer voor het ongepolijste, het landelijke en de nuchtere Wenterswiekse mentaliteit.
De vraag is wanneer de grens bereikt is. Hoeveel weiland moet er nog worden opgeofferd aan de goden van de nieuwbouw en de politieke correctheid? Als we niet oppassen, wordt de ziel van ons dorp definitief verkocht. Want terwijl de linkse kerk heimelijk droomt van een herverdeling van onze ruimte en onze cultuur, worden wij langzaam maar zeker vreemden in eigen dorp. Het is tijd dat de kleurloze lokale partijen hun rug weer rechten, voordat er van het echte Winterswijk niets meer over is dan een herinnering aan hoe mooi het ooit was.